Jacqueline was een zorgmuts
Je kunt niet de hele wereld redden, hoe lief je het ook bedoelt.
Mijn cliënte Jacqueline noemde zichzelf een “zorgmuts.”
En stiekem was ze daar best trots op.
Maar ze stevende af op een fikse oververmoeidheid en zelfs een burn-out.
En dat wilde ze nu ook weer niet.
Dan kun je niemand meer helpen…
We onderzochten hoe het kwam dat ze iedereen op de 1e plaats zette, behalve zichzelf.
Toen ze dat in de gaten had- we gingen op zoek in de coachings- , wilde ze leren duidelijk te zijn over haar grenzen.
Dat vond ze heel ongemakkelijk en doodeng.
Na een tijdje vallen en opstaan lukte het haar assertief en respectvol naar anderen te communiceren.
Ze voelde zich reuze opgelucht toen ze ontdekte dat de wereld niet verging als ze haar grenzen stelde..
Ze leerde 'nee' te zeggen wanneer dat nodig was.
Ze leerde specifieke parameters in te stellen voor wat ze bereid was te doen.
Ze begon prioriteit te geven aan zelfzorg: tijd vrijmaken voor dingen die haar vreugde en voldoening gaven, evenals het zorgen voor haar basisbehoeften zoals slaap, lichaamsbeweging en voeding.
Ze leerde "ja" tegen zichzelf te zeggen.
Gezonde grenzen stellen houdt in dat je "ja" zegt tegen je eigen behoeften en verlangens.
Dit betekent prioriteit geven aan je eigen doelen en waarden, zelfs als dat betekent dat je anderen moet teleurstellen.
Niet alleen kreeg ze de felbegeerde promotie.
Ook haar man en kinderen waren dolblij met de nieuwe Jacqueline 2.0.
En ik, als haar coach en mentor, was apetrots op haar.
𝗤𝗨𝗘𝗦𝗧𝗜𝗢𝗡: Durf jij je eigen doelen en waarden voorop te stellen?
En zo nee, hoe komt dat?
Astrid wilde iedereen tevreden houden
Mijn cliënte Astrid richtte zich voor 100% op de behoeften van haar teamleden en probeerde continu in al die behoeften te voorzien.
In het begin werd ze op handen gedragen.
Maar ze raakte uitgeput, voelde zich opbranden en langzamerhand werd ze een speelbal van haar omgeving.
Ze voelde zich eenzaam en onbegrepen.
Zo kon het niet langer.
Ze vroeg mij om hulp en stapte in mijn jaartraject.
We gingen graven.
Waarom deed zij dit?
Hoe kwam dat?
Wilde zij dit echt?
We begonnen “thuis.”
Ze ontdekte hetzelfde patroon.
Ook daar cijferde ze zichzelf weg.
Waar kwam dit (please)gedrag vandaan en was ze daar gelukkig mee?
Ze heeft HET EVENWICHT, DE BALANS gevonden tussen wat het thuisfront en haar teamleden van haar nodig hebben en hoe zij daaraan kan meewerken vanuit haar eigen kracht, kwaliteiten en visie.
Ze heeft haar onbewuste saboterende overtuigingen over zichzelf opgespoord , haar BREINBLUBBER ontdekt en er afscheid van genomen.
Ze neemt haar eigen behoeften serieus.
Nu willen mensen haar echt volgen en kan ze zijn wie ze werkelijk is.
Nu is ze een echte leider.
Het is niet jouw taak mij aardig te vinden
Het is niet jouw taak mij aardig te vinden.
Dat is mijn taak.
"Nou zeg, Jessica, dat weet ik wel. Je trapt open deuren in."
O ja?
Denk eens door als je durft!
Waarom besteed je er dan zoveel tijd en energie aan om aardig te worden gevonden?
Waarom heb je er dan zo verschrikkelijk de pest in als iemand je niet aardig vindt?
Waarom zeg je JA als je eigenlijk NEE wilt zeggen?
Waarom speel je toneel en ben je niet jezelf?
Waarom doe je dingen waar je helemaal geen zin in hebt?
Waarom ben je een perfectionist en/of een pleaser?
Is dat niet omdat je zo graag die waardering en goedkeuring wilt?
Nou, ik ben er mooi mee opgehouden!
De angst dat dat mijn kop en mijn carriere zou kosten, bleek volkomen onterecht.
Integendeel, alles ging alleen maar beter.
En ik werd er heel gelukkig van.
Vind jij de hele wereld aardig?
Nou dan.
Waarom moet de hele wereld jou dan wel aardig vinden?
Natuurlijk vind ik het super fijn als jij mij aardig vindt.
Absoluut.
Maar ik ben er niet meer AFHANKELIJK van en wring me niet meer in alle bochten.
Dat is het verschil.
Omdat ik mezelf aardig vind, hoef ik het niet meer bij jou te halen.
Wil jij dat ook?
Voel jij je weleens egoïstisch
Laten we eens een licht werpen op deze paradox van egoïsme.
Want is het niet ironisch dat we vaak worden veroordeeld als egoïstisch wanneer we voor onszelf kiezen en ons eigen geluk najagen?
Maar laten we eerlijk zijn, wie kan er beter voor ons zorgen dan wijzelf?
Stel je voor dat je in een vliegtuig zit en de stewardess geeft de veiligheidsinstructies. Wat zegt ze ook alweer over zuurstofmaskers? "Zet eerst je eigen masker op voordat je anderen helpt." Klinkt dat egoïstisch? Nee, het is pure logica. Als je niet voor jezelf zorgt, ben je niet in staat anderen te helpen.
Dus is het echt egoïstisch om ons eigen geluk na te streven? Moeten we onszelf wegcijferen en anderen altijd voor laten gaan? Ik denk van niet. Het is tijd om onze eigen behoeften serieus te nemen, onze eigen grenzen te stellen en op te komen voor wat we echt willen.
Het is niet egoïstisch om te kiezen voor geluk, het is een teken van zelfliefde en zelfrespect. Als we gelukkig zijn, stralen we dat uit naar anderen en kunnen we oprecht vanuit ons hart geven. Het is een win-win situatie.
Dus laten we die oude overtuigingen overboord gooien, die wonden genezen en onszelf toestaan om gelukkig te zijn.
Want uiteindelijk is het de mooiste gift die we aan onszelf én aan anderen kunnen geven.
Dus wees moedig, sta op voor je eigen geluk en wees trots op de prachtige egoïst die je bent.
Ik kan niet altijd aardig zijn
Maar ik kan altijd stil zijn.
Ik word niet boos. Ik word afstandelijk.
Vrede hebben is beter dan een punt bewijzen.
Ik hoef geen ruzie te winnen van iemand die denkt altijd gelijk te hebben.
Genieten van alleen zijn is mijn soort geluk.
Het hoeft niet bruisend en luid te zijn.
Ik geniet van rustige momenten alleen en ik geniet van lekker lachen met goede mensen.
Ik hou van het leven. Ik geniet van waar ik vandaag ben en ik hou van waar ik naartoe ga.
Ik heb een kleine vriendenkring die me begrijpt in plaats van in grote kringen te zitten waar ik mezelf elke keer moet verklaren.
Ik hou meer van mensen die me confronteren met pijnlijke waarheden dan me troosten met versierde leugens.
Ik glimlach naar kritiek. Zo leer ik het. Zeg me dat ik het mis heb en je verdient mijn respect.
Ik ben graag met mensen waar ik vals, gek, irrationeel en humeurig kan zijn en ze nog steeds het beste in me zien.
Mensen die van me houden en me accepteren zoals ik ben en nog steeds willen dat ik met hen meegroei.
Het zijn mijn mensen. Ze zijn mijn stam.
Al mijn stukken hierover staan bij elkaar onder roofbouw op jezelf. Wil je er in negentig dagen echt iets aan veranderen, kijk dan naar de RoofbouwReset.