Ondernemen na je 50e, doorgroeien of anders werken: hoe kies je?
Op mijn 53e stop ik in de politiek en vertrek ik naar Spanje. Wat ik in al die jaren heb opgebouwd, gaat mee.
Lees het artikel →Scherpe observaties over leiderschap en werk. En over de keuzes die bepalen hoe je leeft.
“Een goed inzicht maakt zichtbaar wat je niet langer kunt negeren.”
Video
Kies een onderwerp. Of laat je verrassen door wat je oog trekt.
Op mijn 53e stop ik in de politiek en vertrek ik naar Spanje. Wat ik in al die jaren heb opgebouwd, gaat mee.
Lees het artikel →Wat wil ik met mijn leven? Op mijn 53e stel ik me die vraag opnieuw, precies als er prachtige kansen voor me klaarliggen.
In Straatsburg vraagt een lobbyist of mijn man in het Europees Parlement werkt. Ik ben de afgevaardigde met wie hij een afspraak heeft.
Als Europarlementariër wilde ik elk juridisch detail zelf controleren. Andere landen liepen ondertussen voor.
Toen ik op mijn 53e mijn baan opgaf, dachten mensen dat ik een midlifecrisis had. Ik was nog lang niet klaar.
Ik werkte jarenlang minstens zeventig uur per week en vond dat heel gewoon. Pas veel later had ik er een woord voor.
Vijftien jaar ben ik Europarlementariër. Ik lunch in Straatsburg, ik krijg negen keer nee voor één ja en Fidel Castro bekijkt mijn ogen. Het gaat in al die jaren om mensen. Deze zes korte stukken zijn herinneringen uit die tijd.
Ik loop niet in lange witte gewaden rond. Ik lak mijn nagels rood. Barbara vindt het lastig om zich open te stellen, haar rationele hoofd houdt haar tegen. Deze zes stukken gaan over jezelf zijn in een wereld die maskers en schijn beloont.
We vertellen elkaar de hele dag verhalen. Als niemand luistert, vertellen we ze aan onszelf. Daar is niets mis mee, zolang je ze niet gelooft. Deze zes korte stukken gaan over smoezen, schuldschuiven en de bril waardoor je naar de wereld kijkt.
Kinderen kijken naar wat je doet. Je woorden gaan langs ze heen. Als mijn man een baan in Luxemburg krijgt, zeg ik mijn baan in Brussel op. Deze vijf stukken gaan over moeder zijn en werken, en over wat je kinderen van jou leren.
Ik neem me zo vaak voor om echt te luisteren. Elke keer betrap ik mezelf. Ik zit ongeduldig te wachten tot ik iets mag zeggen. Deze zes korte stukken gaan over luisteren zonder advies te geven, over het gesprek kapen en over wat je in de ander ziet.
Elke week moet ik taartjes eten met mijn schoonmoeder. Er is een vrouw van wie ik hartkloppingen en rode pukkels krijg. En dan is er het familiediner. Deze vijf stukken gaan over lastige mensen en over het moment waarop je afscheid neemt.
Je weet dat je een leider kunt zijn. Toch komt het er niet uit. Je zit in een afdeling ver van het hoofdkantoor en niemand ziet wat je in je mars hebt. Deze vier stukken gaan over verborgen talent en hoe je het zichtbaar maakt.
Waarom onderhandelen vrouwen zo zelden over hun salaris? Ik hoor het vaak. Ze zijn bang dat het aanbod wordt ingetrokken. Ze vragen te weinig, ook als ze alles hebben wat hun hartje begeert. Deze drie stukken gaan over geld vragen en over wat je echt laat blijven of vertrekken.
Esther begint vol vuur in haar nieuwe baan. Na acht maanden voelt ze zich onrustig. Marijke stapt over van het bedrijfsleven naar een ministerie en moet erg wennen. Deze zes stukken gaan over cultuur op het werk en over de leider die die cultuur maakt.
Een titel maakt je nog geen leider. Dat zie ik in het Europees Parlement en dat zie ik bij de vrouwen die ik coach. Deze zeven korte stukken gaan over wat leiders wel doen. Ze staan op voor hun mensen, ze hoeven niet het laatste woord en soms doen ze even helemaal niets.
In het begin ben ik een slechte leider. Ik neem mensen aan die ik aardig vind. Ik luister slecht en ik ben niet duidelijk over wat ik verwacht. Mijn team zit met drie tot vijf mensen in een klein kantoor. Deze vijf stukken gaan over wat ik daar leer.
Een hoogleraar houdt een benoeming twee jaar af. Een man denkt zelden: solliciteer jij maar, jij kunt het beter. In de commissievergadering ben ik jaloers op de mannen. Deze zes stukken gaan over de twijfel van vrouwen die het allang kunnen.
Jacqueline noemt zichzelf een zorgmuts. Astrid probeert in alle behoeften van haar team te voorzien. Ik herken ze allebei. Deze vijf stukken gaan over pleasen, over de angst om egoïstisch gevonden te worden en over wat er gebeurt als je ophoudt met altijd aardig zijn.
Voor mij is de comfortzone lang een gevangenis. Vier muren en mijn eigen potentieel zit erin opgesloten. Ik weet best dat er buiten die muren meer is. Toch blijf ik zitten. Deze vijf stukken gaan over angst voor verandering en over de stap naar buiten.
Karin haat het om fouten te maken. Ze verstopt ze en loopt altijd op haar tenen. Ik krijg zelf complimenten die ik niet geloof. Deze vijf stukken gaan over perfectionisme, over fouten toegeven en over blijven leren.
Dan is het misschien tijd om er samen naar te kijken. In een persoonlijk gesprek onderzoeken we wat het betekent voor je werk en je leven.