En toch zie ik bij succesvolle, financieel onafhankelijke vrouwen een afhankelijkheid die veel moeilijker in cijfers te vangen is. Ik zie het bij hen veel vaker dan bij mannen in soortgelijke posities. Het zit in kleine momenten. Een zin die net iets voorzichtiger wordt. Een bedrag dat net iets lager uitvalt.
Wanneer is een vrouw financieel onafhankelijk?
Economische onafhankelijkheid begint met eigen geld en vermogen. Een vrouw die haar eigen inkomen verdient en vermogen opbouwt, is financieel onafhankelijk. Maar echte onafhankelijkheid gaat verder. Ze vraagt ook dat je zelf bepaalt wat je waard bent, wat je vraagt en welke prijs je niet langer wilt betalen. Wie haar waarde door anderen laat bepalen, geeft ongemerkt ook een deel van haar economische macht uit handen. En dat kan een bijzonder dure gewoonte zijn.
Wat het kost als je je waarde laat bepalen
Ik zie een vrouw met een prachtige directiefunctie die in de salarisonderhandeling minder vraagt dan ze eigenlijk waard is. Een ondernemer die haar tarieven niet verhoogt omdat ze bang is klanten kwijt te raken. Een bestuurder die uitstekend weet wat ze vindt, maar haar woorden in de vergadering net iets voorzichtiger formuleert. Ze wil niet als lastig worden gezien.
En ik zie een vrouw die thuis het grootste deel van de zorg blijft dragen. Op haar werk wil ze tegelijk bewijzen dat haar gezin geen enkele invloed heeft op haar prestaties. Dat kost geld. Maar ook tijd, energie, invloed en uiteindelijk vrijheid.
We kunnen de arbeidsmarkt eerlijker maken en daaraan zal ik tot mijn laatste snik bijdragen. Over de buitenkant schrijf ik ook in mijn stuk over de glazen klif. Maar er bestaat ook een vorm van onafhankelijkheid waarvoor geen wetgever, werkgever of quotum kan zorgen. Die begint van binnen.
De plek van waaruit je onderhandelt
Ik noem dat je KernPositie. Stel je voor dat je aan tafel zit en je hart klopt in je keel. Je denkt automatisch: kan ik dit wel vragen? Vinden ze me dan niet lastig? Ben ik wel goed genoeg? Wat als ze nee zeggen? Je KernPositie is de plek van waaruit je dat niet meer automatisch denkt.
Het is de plek die onderzoekt. Wat vind ik? Wat wil ik? Wat ben ik waard? En welke prijs ben ik niet langer bereid te betalen? Dat betekent niet dat ongelijkheid ineens je eigen schuld is. Zeker niet. Het betekent wel dat we twee dingen tegelijk kunnen doen. De buitenwereld eerlijker maken en onze positie van binnen versterken.
Schaarste woont in je hoofd
Schaarste verdwijnt niet als je meer gaat verdienen. Ik zit met vriendinnen op een terras in mijn dorp Alfaz del Pi. ‘Ik heb minder gegeten dan jullie’, zegt Marly als de ober met de rekening komt. Ze pakt haar telefoon. ‘Zullen we dertig euro voor mij doen?’
Ik moet glimlachen. Niet om die paar euro, dat is haar volste recht. Om wat erachter zit. Deze vrouw onderhandelt over contracten van honderdduizenden euro’s. Ze verdient meer dan twee ton per jaar. En toch voelt het belangrijk om exact eerlijk af te rekenen.
Ik zie dat vaker. Niet alleen op terrassen. Ook in boardrooms. Succesvolle mensen die objectief gezien allang genoeg hebben, blijven zich gedragen alsof er tekort is. Ze houden hun tarief laag. Ze stellen investeringen in zichzelf uit. Ze durven geen hulp te vragen. Ze nemen geen middag vrij.
Omdat schaarste niet op je bankrekening zit. Schaarste woont in je hoofd. Sommige mensen worden steeds rijker en voelen zich toch nooit rijk.
Mijn agenda is van mij
Onafhankelijkheid gaat voor mij ook over hoe ik woon en met wie. Ik blijk tot een voorhoede te behoren. Saskia Noort schrijft in NRC over vrouwen die geen man meer willen. Van de alleenstaande heterovrouwen blijft 48 procent liever single. Bij de mannen is dat 31 procent.
Ik herken het volledig. Ik ben twee keer getrouwd geweest. De eerste keer vertrekt mijn man met de noorderzon en laat hij mij achter met een baby van achttien maanden. De tweede keer ga ik zelf weg. Mijn man is heel lief, maar helaas is mijn liefde op na negentien jaar.
Daarna woon ik nog een aantal keren samen. Ik word er niet gelukkiger van. Zelfs pissig. ‘Wat eten we vanavond?’, vraagt Fred. ‘Geen idee, kijk maar in de koelkast, maak maar wat’, antwoord ik.
Geen mankeeping meer. Geen emotionele arbeid om iemand anders draaiende te houden. Geen compromissen over hoe laat we eten, waar de afstandsbediening ligt, of de hond op bed mag of waarom ik om zes uur al achter mijn laptop zit.
Mijn agenda is van mij. Mijn huis is van mij. Mijn rust is van mij. Ik gebruik mijn energie voor vrienden, familie en vooral voor mijn passie: succesvolle mensen helpen de roofbouw uit hun leven te bannen. ‘Als vrouwen zich blijven aanpassen aan de oude cultuur van mannen om succes te hebben, worden ze nooit echt gelukkig’, zeg ik in een interview met LINDA.
En weet je wat het grappige is? Hoe langer ik alleen ben, hoe heerlijker ik het vind. Mijn leven zit vol. Met werk dat ertoe doet. Met vriendschappen die diep gaan. Met mijn kat en hond. En met vrijheid die ik niet meer wil inleveren.
Herken je dit?
In de gratis weggever over emoties lees je of jouw emoties je grootste kracht zijn of je grootste valkuil.
In het jaartraject Succes zonder Roofbouw™ werken we een jaar lang aan wat jij waard bent, zodat je geld, ervaring en netwerk meer voor jou gaan werken.