Je kinderen kijken naar je daden
Denk je dat je kinderen naar je woorden luisteren?
Vergeet het maar.
Ze kijken naar je voorbeeld en doen dat na.
Ze kijken naar je daden, ze zien alles, hoe je omgaat met je partner, hoe je omgaat met stress, of jij over je heen laat lopen, of jij angstig bent of jij liegt of je fouten toegeeft.
Vul maar in…
En dat doen ze na.
Kinderen luisteren niet naar je woorden, maar kijken naar wat je doet en hoe je het doet.
Dat doen ze na. (Ja ik weet dat ik dat nu al voor de 3e keer zeg)
Als jij op je werk bijvoorbeeld constant bang bent om fouten te maken, perfectionist of onzeker bent over jezelf, ben je ook zo thuis.
Je kinderen kijken ernaar en doen het na.
En sorry, je mooie verhalen over in jezelf geloven en zeggen wat je voelt, horen ze niet.
Ze kijken hoe jij het doet, of jij in jezelf gelooft, echt zelfvertrouwen hebt en doen dat na.
Ze nemen het op in hun systeem.
Herinner jij je nog hoe je vroeger alles van je ouders als zoete koek in je opnam?
Je hebt er nog altijd last van.
Ik weet trouwens best dat je vast ook veel goede dingen van je ouders hebt overgenomen, hoor.
En dat doen jouw kids ook van jou.
Zeker weten.
Maar ik heb het nu even over het "slechte" voorbeeld dat je misschien ook geeft.
Als je kinderen bijvoorbeeld het gevoel hebben wel fouten te mogen maken, omdat ze dat bij jou zien, help je ze vrije mensen te worden.
Vrije mensen die zich later veilig genoeg voelen om hun hand op te steken en te zeggen:" Ik heb een fout gemaakt" of "Ik heb hulp nodig."
Dus is het egoistisch om geld en tijd te nemen om te werken aan jouw persoonlijke groei?
Nee, je kinderen zullen je er later dankbaar voor zijn.
Een gelukkige moeder is de beste moeder
Een gelukkige partner is de fijnste partner.
Een gelukkige moeder is de beste moeder.
Een gelukkige vriendin is de beste vriendin.
Dus jezelf, je behoeften en verlangens kennen en erin investeren is NIET egoistisch, maar altruistisch…
We leven in een land van vrije keuzes.
En als het goed is, maak je je keuzes BEWUST en overzie je de consequenties.
Maak asjeblieft die keuzes van uit je eigen binnenste.
En niet omdat het in jouw milieu zo hoort, omdat het van je verwacht wordt, je voelt dat je aan andermans eisen moet voldoen en je onder sociale druk wordt gezet.
Of wordt meegesleept door de waan van de dag.
Weet je eigenlijk niet zo goed wat je gelukkig maakt?
Investeer dan in jezelf.
Buiten winnen, is binnen beginnen.
Zoals de Dalai Lama tegen me zei:EEN GELUKKIGE VROUW IS DE BESTE PARTNER, MOEDER EN METGEZEL.
Zijn je kinderen het je waard?
Als mijn moeder gelukkig was geweest, zou ik niet zo´n rot jeugd hebben gehad.
Dus ik had het kunnen weten…
Zijn je kids het je waard om in jezelf te investeren?
Is je relatie dat waard?
Ben JIJ het waard?
Ja toch?!
Je familie zal je daarvoor dankbaar zijn.
Net als je baas, je collega´s en je vriendinnen.
Samen je saboterende BREINBLUBBER opruimen en ontdekken wie je werkelijk bent en wat je werkelijk wilt?
Zodat jij je innerlijke vrede en geluk vindt?
Uit puur altruïsme dus.
En zo lever je, zegt de Dalai Lama, ook nog eens een bijdrage aan de wereldvrede…
Trek een jas aan, ik heb het koud
Ben jij er ook zo een die wil dat je kind een dikke jas aantrekt omdat jij het koud hebt?
Je kind roept vertwijfeld: "Maar ik heb het niet koud, echt niet!"
En jij gooit er nog een sjaal tegenaan.
En een pet.
Of je geeft een etentje en verzint je menu.
Dat wordt dan krabcocktail, omdat je daar zelf gek op bent en onbewust denkt dat de anderen daar ook blij mee zijn.
Het zijn vaak je eigen gedachten die je in het hoofd van een ander stopt.
Dat wordt pas echt vervelend als je gedachten negatief over jezelf zijn
Want dan denk je dat je baas je irritant vindt.
Dan denk je dat je man je niet aantrekkelijk vindt.
Dan denk je dat je vriendin je egoïstisch vindt met je verhalen.
Dan denk je dat je buurvrouw je raar vindt of een ontaarde moeder.
Dan denk je dat "ze" je onaardig of een bitch vinden.
Of slordig of …..
Het is wel een goede manier om je eigen gedachten te ontdekken.
Want ga er maar van uit dat wat jij denkt dat de ander denkt, jouw eigen gedachten zijn.
Ik zei mijn baan in Brussel op
JE KIND EN/OF PARTNER GELUKKIG.
HOE DAN?
Toen mijn man een mooi aanbod kreeg voor een baan in Luxemburg, aarzelde ik wel even.
Toch zei ik vrolijk mijn goede baan in Brussel op.
Want…dit was mijn kans om eindelijk een goede moeder en echtgenote te worden!
Ik ging er altijd voor ze zijn, het huis gezellig maken, lekker koken, gastvrouw zijn, op school helpen, lief zijn en niet meer moe en gestrest…
Het werd een lijdensweg.
Het paste niet bij mij.
Misschien wel bij jou, maar niet bij mij.
Ik werd kribbig en boos.
Gefrustreerd en verdrietig.
Na drie maanden vroeg "een kleine delegatie" om een gesprek.
Ik was net aan het strijken, ja, de theedoeken ook.
Man en kind wilden met me praten.
"Mamma, waarom ga je niet weer een baan zoeken?
Vroeger was je zo leuk en blij,” zei mijn dochter van 6.
Ze aarzelde:" En nu ben je kattig. Zo vind ik je niet meer lief."
Mijn man deed ook een duit in het zakje. " Schat, laten we een schoonmaakster nemen en ga jij lekker weer werken.
Iedereen blij.
Een au pair is ook geen slecht idee."
Mijn kind knikte enthousiast.
Ik voelde me beledigd.
Maar ook opgelucht.
Uiteindelijk heb ik hun dringende advies opgevolgd.
En iedereen was weer gelukkig…
Het beste wat je als moeder en partner kunt doen, is JEZELF gelukkig maken.
Dat werkt duizendmaal beter dan eindeloos je best te doen HEN gelukkig te maken.
Als jij nou laat zien hoe jij jezelf gelukkig maakt en houdt, kunnen zij van jou leren hoe je dat doet en zichzelf gelukkig maken.
Twee vliegen in een klap.
Meer over thuis en de mensen om je heen lees je onder thuis en relaties. Wil je eens met me praten, dan kun je een kennismakingsgesprek plannen.