Denk je eens in!
Je hebt 30 jaar gewerkt, netjes alle belastingen en premies betaald net als een mens, pardon een man.
En na een half jaar ben je totaal financieel afhankelijk…
Zo was het nog in ons goede vaderland 34 jaar geleden.
Lange jaren heb ik met Hedy d´Ancona en Hanja May Weggen samengewerkt in het Europees Parlement om aan dit soort toestanden een eind te maken.
Gedurende mijn 1e mandaat als Europarlementariër waren we alle drie woordvoerder voor sociaal beleid en vrouwenrechten.
Er was veel te doen voor vrouwen.
Hoe ik ook "mijn" liberale mannen in de Europese fractie probeerde te interesseren en riep :"Man, vrouwen zijn de helft van je kiezers, je bent suf je niet bezig te houden met vrouwenrechten", ze haalden hun schouders op, deden een plas of lazen de krant.
"Jessica, doe jij het maar, natuurlijk moeten wij als liberalen gelijke rechten steunen."
Omdat ik me ook had bewezen in "serieuze" onderwerpen als economisch en financieel beleid en ik daarin door hen was goedgekeurd, vertrouwden ze me.
In de plenaire zaal volgden ze braaf mijn stemlijsten -die ik waar mogelijk met Hedy had afgestemd.
Zo kwamen we, met nog wat ijverig lobbyen bij andere fracties, bijna altijd aan een meerderheid.
Hanja kon lang niet altijd meedoen.
De Europese christen- democratische fractie was doordrenkt met conservatieve mannen en vrouwen, zoals de Britse en Oostenrijkse parlementsleden.
Zij hadden een traditionele rolverdeling hoog in het vaandel.
Otto van Habsburg zei trots in de plenaire: "Het moet zo blijven dat de man het brood verdient en de vrouw het smeert."
Tja, met zulke mensen had ze maar te dealen.
Het waren mooie, dierbare momenten als we weer eerlijke wetgeving tot stand hadden gebracht.
Ja, ook de gelijke behandeling in de sociale zekerheid is er doorgekomen.