Met steekwoorden.
Een paar zinnen.
Cijfers.
Voorbeelden van EU projecten uit de regio.
Dat soort dingen.Zonder mijn kartonnetjes zou ik door de mand vallen.Dat wist ik zeker.Dan ziet iedereen dat ik dit niet kan.Daarom bereidde ik me altijd extreem goed voor.
Nee, ik was absoluut geen control freak, hoe kom je er bij.
Herken jij dat?Om 1800 sprong ik in mijn auto, veel eerder kon ik niet weg uit de Brusselse stemzaal.
Op weg naar De Groene Kip in Heiloo of Het Zwarte Schaap in Groningen.Mind you, zonder Tom Tom. Wel wegenkaarten, stadsplattegronden.
En mijn kartonnetjes.Stilstaan tussen Brussel en Antwerpen.
Gesneden half bruin en een appel op de passagiersstoel.
En met een beetje geluk een flesje water.Meestal was ik net op tijd om lippenstift op te doen, mijn haar te kammen, een plas te doen en nog een snelle kop koffie te krijgen.Tot die keer.
Teveel opstoppingen.
De Kwakende Kikker in Alphen a/d Rijn was onvindbaar.
Een lieve fietser die mijn wanhoop zag, was voor me uit gereden.
Ik wil nog steeds trouwen met die man.38 Minuten te laat kwam ik binnen hijgen.
Verwijtende gezichten.
Geen koffie.
Meteen beginnen.Waar waren mijn kartonnetjes?
In de auto, die op10 minuten lopen geparkeerd stond.Dit was het moment van de waarheid, besefte ik.
Na 11 jaar en drie maanden zouden ze ontdekken dat die Larive een bedrieger was.Ik begon en gooide mijn glas water om.
Toch groeide mijn zelfvertrouwen.
Goh, het ging eigenlijk best goed.
Nee, ik kwam niet met voorbeelden over EU steun in de regio.
Ik geloof niet dat ze dat misten.Zonder kartonnetjes werd ik steeds enthousiaster.
Je kunt dan zo lekker met je armen maaien.Sindsdien had ik, alleen voor de zekerheid, nog maar een 1 kartonnetje bij me.Heb jij ook ontdekt, omdat het opeens moest, dat je veel meer kunt dan je dacht?——–Natuurlijk ben je het niet altijd eens met elkaar. Hèhè.
In vele gevallen is dat zelfs uitermate gezond.
Zelfs het leiderschap ter discussie stellen kan helemaal geen kwaad. Zolang de discussie maar respectvol is.
De effectiefste teams schromen niet om het met elkaar oneens te zijn. En hun diverse opinies aan elkaar te toetsen. En naar elkaar te luisteren.
Klinkt zo logisch. Maar is de praktijk bij jouw organisatie of bedrijf ook zo?
We zijn behoorlijk geconditioneerd om te denken dat iedereen het altijd met iedereen eens moet zijn.
En als je dat dan niet bent en je mond opentrekt ben je "een troubleshooter", een bitch of agressief.
Het slechtste wat een bedrijf kan doen is een leider steunen die zich omringt met Ja knikkers.
Is jouw werkomgeving veilig genoeg om je mening te durven geven en tegen de stroom in te zwemmen?