Maar waarom krijg je hem dan niet?
Het laat een vervelend gevoel achter.
Je belt en vraagt om de reden.
In 9 van de 10 gevallen krijg je geen of een nietszeggend antwoord.
In de 2 gesprekken die je met ze hebt gevoerd liep het toch zo lekker? "Ja, je was de 2e maar die ander had net meer ervaring of paste beter in het jonge dynamische team."( Pardon, bedoelt u dat ik te oud ben, ik ben 32….)
Nou was ik maar een piepklein baasje.
Ik had een budget voor drie assistenten.
Tenminste, dat vond ik.
Sommige collega´s hadden voor hetzelfde geld 6 PA´s (Personal Assistant), die dus de helft van mijn assistenten verdienden.
Natuurlijk nam ik principieel alleen maar vrouwen aan.
Zo´n PA- baan bij een politicus in Brussel was erg geliefd als opstap naar meer.
Ik had al een paar keer iemand ingewerkt.
Kost veel tijd.
En als ze dan eindelijk, zo na een jaar, het klappen van de zweep kenden, trokken ze weer verder.
Dus ik begon te selecteren op de minder ambitieuze vrouwen. Misschien doe ik het werk wat ik nu doe -ambitieuze vrouwen naar hun top helpen- wel uit schuldgevoel…:)
Ik had zo mijn trucjes.
We zaten met zijn vieren in een klein kantoortje.
Tijdens zo´n gesprek vroeg ik mijn PA´s koffie in de kantine te gaan drinken.
Dan liet ik ze mij bellen, terwijl ik zorgde in een andere hoek van het kantoortje te zijn en de sollicitant voor mijn bureau zat.
Nam ze de telefoon op of liet ze hem hulpeloos rinkelen? Wat zei ze bij het opnemen? Hoe handelde ze het gesprek af?
Mijn assistenten speelden dan aan de telefoon graag een lastige lobbyist die zich niet liet afschepen of een Franse kernenergie deskundige die alleen maar Frans sprak.
Iedere sollicitant had een universitair diploma – vaak Europese studies- en sprak een paar talen.
Dus daarop kon ik niet selecteren.
Uiteindelijk nam ik ze aan als ik ze aardig vond en dacht dat ze in het kleine team pasten.
Zo simpel was het.
Vaak vroeg ik bij twijfel Heleen, hoofd van mijn kantoor die 9 jaar bij me is gebleven, even mee te praten en volgde dan haar advies.
Ik weet nog dat er eentje was die in vuur en vlam stond voor het verzamelen van peper -en zoutvaatjes. Die nam ik niet aan.
Een ander die razend goede ideeën had voor benadering van de pers nam ik wel aan. Ze presteerde niets.
En als de "afgewezenen" dan belden om te vragen waarom ze de baan niet hadden gekregen, stond ik meestal met mijn mond vol tanden.
Ik wist het gewoon niet. Ik had mijn gevoel gevolgd, maar hoe leg je dat uit?