Altijd in landen waar de bevolking -zacht gezegd- wel een democratisch steuntje kon gebruiken.
Omdat ik een opvallende badge om mijn nek hing, wisten de mensen me te vinden.
Je vond mij niet in al die conferentiezalen waar de regering allerlei meetings had georganiseerd.
Om ons van de straat te houden…
Die straat ging ik juist op.
Een week lang.
De week voor de verkiezingen.
Dan kun je nog een en ander rechtzetten.
Elke halve dag ging ik naar een andere stad of dorp.
Altijd met het openbaar vervoer.
Vaak alleen.
Soms met collega Jan Willem Bertens van D´66 die er net zo over dacht en als oud ambassadeur van onder andere Latijns en Midden Amerika op veel plekken de weg kende.
Op die manier schudden we de zittende regeringspartij of andere belanghebbenden van ons af en konden ze ons niet in de gaten houden.
Die lieden zaten in auto's met chauffeur.
Met hoofdpijn over die lastige Larive.
Dan ging ik op zoveel mogelijk plekken rondlopen en mensen kwamen dan op me af om hun zorgen te uiten.
Over akelige chantage.
Over een verkiezingsbureau dat gesloten zou blijven.
Over druk die ze ondervonden om op een bepaalde partij te stemmen.
Over de georganiseerde bussen waar ze in mee moesten om hun steun voor die partij uit te spreken.
Dan kregen ze geld, eten, vlaggetjes en een t-shirt.
Over zogenaamd ongeldige papieren om te mogen stemmen.
Dan ging ik er op af.
Soms schakelde ik de media in en gaf een persconferentie waar de honden geen brood van lustten.
En CNN wel…
De regeringsfunctionarissen en politici deden het soms in hun broek en het verkiezingsbureau kon opeens wel open op de dag van de verkiezingen.
Of de mensen hoefden opeens niet meer mee in de bus.
Waarom vertel ik dat allemaal?
Omdat wij verkiezingen maar heel gewoon vinden en soms denken “pech ,ik heb echt geen tijd."
Omdat het goed is even te beseffen dat kunnen stemmen niet zomaar iets is.
Maar een recht om dankbaar voor te zijn.
Omdat ik moest denken aan al die mensen op de wereld die bereid zijn 3 dagen -soms op blote voeten- te lopen om van dat recht gebruik te maken.
Of er zelfs voor te vechten en hun leven op het spel te zetten.