Ik had nieuwe gegevens over de vervolgingen in Tibet en als die uit zijn mond kwamen deed de pers er wat mee.
Wat heeft die man een charisma!
In alle opzichten.
In de bomvolle zaal met journalisten vroeg hij mij het woord te geven aan een jonge journaliste ver achterin de zaal, richtte zijn vlijmscherpe blik en communiceerde 1 op 1, alsof er niemand anders in de zaal was.
Dit deed hij ook tijdens de lunch vol met hotemetoten die opeens geïnteresseerd waren in Tibet en er nog nooit iets voor hadden gedaan.
Hij negeerde ze.
Maar de toegewijde medewerker pikte hij er feilloos uit en ging 1 op 1 in een diepgaand gesprek.
Wat een leider!
Mijn secretaresse die letterlijk een moord zou doen om hem even te spreken, nam hij apart.
Ze heeft die foto nog steeds boven haar bed hangen.
Na alle formaliteiten hadden we een prive strategische sessie.
Aan het eind van het gesprek keek Richard me ernstig aan en zei:" Jessica, net als jij heb ik een heel druk leven. Maar neem asjeblieft ook tijd voor nog belangrijker zaken dan werk."
Ik knikte en hij vervolgde:" Ik test mezelf geregeld op drie criteria: Heb ik plezier in mijn leven? Heb ik anderen plezier gebracht? En weet ik nog hoe gras ruikt?
We namen afscheid als vrienden.
Hij zei nadrukkelijk dat ik hem vaker mocht vragen naar Brussel te komen om de Tibetaanse zaak onder de aandacht te brengen.
En dat heb ik nog 2x gedaan.
In mijn boek: "1000 plaatsen 1 thuis” lees je meer.