Gelukkig -zo voelde ik het toen niet, maar wel achteraf- had ik geen keus.
Er moest brood op de plank voor mij en mijn baby.
Ik zocht en kreeg alleen miezerige baantjes.
Daar ben ik overheen gekomen.Wat houdt jou tegen om die baan te krijgen die je wilt?
Zijn het misschien de mensen om je heen met hun stereotype cultuur, manipulatie enzoverder enzovoort die jou klein houden?
Hoe zou je daarmee omgaan als je meer zelfvertrouwen, zelfliefde, weerbaarheid en veerkracht had?
Hoe zou je daarmee omgaan als je de verbinding met jezelf terughad?
Zonder die stevige basis kun je je dit jaar weer suf werken
Dan boek je geen resultaat en blijf je – in het beste geval- hangen in die "best aardige baan"
Of in die "best aardige relatie."
Hoe voelt dat?