"In deze autobiografie in romanvorm "1000 plaatsen 1 thuis" beschrijft Jessica Larive openhartig haar roerige leven.
Nadat haar vader is vermoord in Nederlands Indië keert ze met moeder en broertje terug naar Nederland.
Na een bizarre en eenzame jeugd verruilt ze op haar twintigste haar flamboyante jeugdliefde voor een veilig huwelijk.
Ze vertrekt met haar man naar Angola en het Midden Oosten en voltooit vanuit het verre buitenland haar rechtenstudie als verzet tegen de haar opgelegde traditionele rol. In Beiroet krijgt ze haar kind.
Als haar man met de Noorderzon vertrekt, moet ze met een nog niet gebruikte bul en een peuter van anderhalf zelf de kost verdienen.
De lezer leeft mee met haar strijd als alleenstaande moeder in de jaren zeventig en maakt mee hoe ze elf jaar later in het Europees Parlement wordt verkozen als Europarlementariër voor de VVD.
Ze moet haar eigen plek veroveren in een mannenbolwerk vol politieke intriges. En dat in een tijd dat werkende moeders in topfuncties zeldzaam zijn.
Ze ontmoet vele groten der aarde, zoals de Dalai Lama, Fidel Castro en Richard Gere, reist de halve wereld af en beleeft intrigerende avonturen in Guatemala, India en Tibet. Ook de VN wereldvrouwen conferentie in Beijing met Erica Terpstra passeert de revue.
Ze heeft forse kritiek op de Europese ommezwaai van Frits Bolkestein.
Dit boek geeft veel meer dan een klein kijkje in de Europese keuken en de politiek.
Vijftien jaar lang werkt ze met passie in het Europees Parlement en houdt zich o.a. bezig met vrouwenrechten,
mensenrechten, sociaal beleid, onderwijs, cultuur, economie en de Europese munt.
Ze raakt verwikkeld in een schandaal en maakt zich zorgen over het steeds kleiner wordende draagvlak voor de Europese samenwerking.
Ze ontmoet haar jeugdliefde opnieuw en begrijpt niet waarom ze er met de mannen in haar leven steeds opnieuw een potje van maakt.
Ze begint zich steeds vaker af te vragen of ze het roer niet volledig om moet gooien.
Geld, status, macht, roem, mannen, het voldoet voor haar niet meer.
Het is ontoereikend.
Er moet meer zijn, veel meer.
In 1998 laat ze de klaarstaande zetel in de Tweede Kamer aan haar neus voorbijgaan met een beloofd zicht op een positie in de regering, evenals een hoge baan als Europees ambtenaar of als burgemeester.
Ze besluit alle schepen achter zich te verbranden, stapt eind1999 uit de politiek en gaat op zoek naar haar bestemming.
Ze vertrekt naar Spanje.
Ze heeft een droom en daar gaat ze voor.
De lezer maakt mee hoe ze totaal opnieuw begint en haar grote droom realiseert.
Jessica omschrijft in haar boek haar zoektocht naar het ‘echte” en naar zichzelf.
"Wie voor zichzelf een vreemde is, kan geen thuis vinden. Waar zij ook zoekt."