Dan, na 3 dagen van 12 uur per dag vergaderen op deze Wereld Vrouwen Conferentie, komt Erica naar me toe: “Ga je mee naar de Chinese Muur? Ik kan me even vrijmaken, jij ook, ja toch?”
Natuurlijk kan ik dat, niemand is onmisbaar.
Erica heeft een auto met chauffeur.
Na een tijdje vraagt ze hem in het Chinees om even te stoppen.
De man rijdt onverdroten door.
Naar een vrouw hoef je niet te luisteren?
Ze tikt hem voor de 3e keer op de schouder en zegt nadrukkelijk:"Stop nu!"
Eindelijk geeft hij gehoor aan haar vraag.
Langs de weg zijn kleine lage huisjes.
Ze roept een paar zinnen in het Chinees.
Een groepje mensen komt naar buiten.
De Chinezen beginnen te knikken en maken uitnodigende gebaren richting huisje
Ik kijk even achterom naar onze chauffeur.
Een regeringsvertegenwoordiger die hem ontsnapt en rechtstreeks contact met niet door het regiem uitgekozen mensen heeft, kan hem zijn kop kosten.
Ik heb geen medelijden met hem- hij is vast chef van de veiligheidsdienst – en ik denk niet dat hij van plan is met Erica op de vuist te gaan.
In een hoek van de kamer liggen opgerolde matrasjes en netjes gevouwen beddengoed.
In een andere hoek staat een kook pit met daarboven keurige rijen potten en pannen.
Meubilair als in een poppenhuis.
Het ruikt indringend naar kruiden.
We worden uitgenodigd te gaan zitten.
Op piepkleine krukjes.
De kamer heeft zich inmiddels gevuld met de halve bevolking van China
Ik zie uitgerekte nekken en kindjes op de schouders.
Buiten staat een lange rij mensen.
Dan begint Erica te lachen en steekt uitnodigend haar rechter blote arm omhoog.
Wat is hier aan de hand?
Gaat ze een zwemdemonstratie op het droge geven?
Een van de Chinese dames staat op en loopt naar haar toe.
Aait ze Erica ´s arm?
Dan pakt ze een stuk vel tussen duim en wijsvinger, begint verschrikkelijk te giechelen, heel hoog, en laat los.
Erica lacht mee en houdt opnieuw uitnodigend haar blote arm in de lucht.
Een tweede vrouw staat op en doet hetzelfde, alleen durft deze te knijpen in Erica´ s vel.
Dan volgen nummer drie en vier.
Als de vrouwen om ons heen aanstalten maken ook een knijpje in haar arm te geven, ze gaan zowaar in de rij staan, steekt Erica daar een stokje voor.
Ze zegt iets in het chinees.
Het moet een leuke grap zijn, want iedereen begint te giechelen, met de hand voor de mond, de mannen ook.
We gaan staan, de menigte wijkt uiteen en vriendelijk lachend en wuivend als de Koningin met haar hofdame wandelen we terug naar de auto.
Erica slaakt een voldane zucht. “He, daar had ik me nou de hele tijd op verheugd, lekker even met gewone mensen kletsen”.
Ik vraag wat er nou precies aan de hand was.
“O, een van de vrouwen vroeg of ze even mocht voelen aan mijn arm, ze had nog nooit “ stevig blank vlees” gevoeld.
Nou en daarna vroeg ze of ze mocht knijpen, en ik zei waarom niet?”.
Precies, waarom niet.
uit mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis."