Ik kon mijn oren niet geloven, maar zo is het echt.
70% van de Nederlandse vrouwen tussen 18 en 70 die wel buitenshuis werken, werkt in deeltijd.
Nergens ter wereld wordt dit geëvenaard.
Iedereen weet toch dat meer dan een op de drie huwelijken in echtscheiding eindigt?
Is dat dan altijd de ander die dat overkomt?
De prins op het witte paard galoppeert er vandoor.
Of jij springt van het paard af.
Samenwoners blijven nog minder bij elkaar.
Het is uitgezocht dat vrouwen na een relatiebreuk vaak aan het kortste eind trekken.
Ikzelf bleef van de ene op de andere dag op mijn 26e achter met een huurschuld en mijn kindje van 18 maanden.
Ik had nog nooit gewerkt.
Ik had letterlijk geen cent.
Mijn man zei altijd trots:" Mijn vrouw hoeft niet te werken."
En:" Als ze geld nodig heeft, hoeft ze het maar te vragen."
Maar zo is het allang niet meer.
Toch?
Of wel?
Wie weet is mijn beeld gekleurd door eigen ervaringen, maar ik vraag me werkelijk af of over dat besluit voor deeltijdwerk wel goed is nagedacht.
Ga je niet teveel op je gevoel af van dat moment, met die schattige baby in de wieg?
Heb je wel over de financiële consequenties nagedacht?
Is dat besluit misschien op de automatische piloot genomen?
Of onder druk van partner, vriendinnen of omgeving?
Of uit schuldgevoel?
WAS HET ECHT WAT JIJZELF WILDE?
Je verdient minder, een carrière kun je wel schudden, je bouwt geen eigen vermogen op en krijgt een lager pensioen.
Ik snap het echt niet.
Ben ik dan een geldwolf dat ik financiële onafhankelijkheid wil?
Wilde ik dan geen goede moeder zijn?
Alexandra van den Bos vertelde me: "Ik werk fulltime en heb het goed geregeld met mijn 3 kinderen.
Ik voel me alleen schuldig als ik het een keer niet goed geregeld heb."
Toen mijn man wegging was ik 26 en woonden we in Brussel.
Hij verliet me voor een jongere vrouw:)
In Nederland waren destijds de scholen tussen 1200 en 1400 dicht en kon je kind niet overblijven.
Ja, we zijn een uniek land.
Dus ik bleef in België waar wel goede voorzieningen waren.
Fulltime of niet werken, meer smaken waren er niet.
Als je niet mee de kost verdiende vond je schoonmoeder en de buurt je "een lui konijn dat op de bank zat te breien" (letterlijk!)
Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet de hele of halve dag bij mijn kind kon zijn.
Maar ik had geen keuze.
Dus ook geen schuldgevoel.
En…mijn kind vond het verre van verschrikkelijk.
De ontdekking dat ze er geen enkel probleem mee had, vond ik eigenlijk helemaal niet leuk.
Daar ging mijn ego.
Toen ik dat ego even terzijde stelde was ik natuurlijk hartstikke blij dat ze het zo naar haar zin had!
Hoe zit dat met jou?
Ik vermoed dat jij die dit leest- ja. jij!-niet in deeltijd werkt maar zeker weet ik het natuurlijk niet.
PS IK BEN NOG STEEDS VAN PLAN MIJN EX EEN BEDANKBRIEF TE SCHRIJVEN