Ik leerde al jong om mezelf te redden.
Ik ben begin twintig als mijn man met de noorderzon vertrekt. Mijn kindje is anderhalf. Mijn rechtenbul is nog nooit gebruikt en werkervaring heb ik niet.
Het is eind jaren zeventig. Een werkende moeder met een klein kind is nog iets waar mensen over praten.
Dus neem ik de gekste baantjes aan.
Ik red het.
En zonder dat ik het doorheb, wordt dat mijn manier van leven: doorgaan, oplossen en vooral niet laten merken wat het kost.
Een jaar later werk ik in Brussel als internationaal jurist. Tien jaar later word ik gekozen tot Europarlementariër.
Dat blijf ik vijftien jaar.
Ik hertrouw met een lieve man die een echte vader is voor mijn kind.
Van buiten ziet het eruit alsof ik alles heb.
Het vervelende aan mijn manier van hard werken was dat hij uitstekend werkte.
Ik kan veel aan. Dus doe ik veel.
Ik werk me te pletter, houd alle ballen in de lucht en ben ondertussen banger dan iemand weet om door de mand te vallen.
Uit angst laat ik zelfs prachtige banen aan mijn neus voorbijgaan.
Aan de buitenkant ziet niemand dat.
Daar loopt gewoon een behoorlijk succesvolle vrouw rond die haar zaakjes voor elkaar heeft.
Mijn lichaam denkt daar op een gegeven moment anders over. Ik krijg een burn-out en een periode waarin ik niets meer voel.
Mijn man en vrienden zien me nauwelijks. Alleen voor mijn kind maak ik zoveel mogelijk tijd.
Ik noem dat nu roofbouw. Toen vond ik vooral dat ik nog even moest doorgaan.
En toen werd ik gelukkiger. Midden in mijn carrière.
In mijn twee laatste jaren als Europarlementariër begin ik met yoga, meditatie en persoonlijke groei.
Tot mijn verbazing word ik gelukkiger én beter in mijn werk.
Dat laatste had ik niet zien aankomen.
En juist dan komen er nieuwe kansen.
Een verkiesbare plek voor de Tweede Kamer. Een positie in de regering. Een baan als Europees topambtenaar.
Ik heb jarenlang gebouwd aan precies het soort carrière dat nu voor me openligt.
En ik wil iets anders.
Ik wil zelf bepalen hoe ik de jaren die voor me liggen ga leven en werken.
Dus verbrand ik mijn politieke schepen achter me en vertrek met mijn spaargeld naar Spanje.
Mijn moeder vraagt of ik wel goed bij mijn hoofd ben.
Een begrijpelijke vraag trouwens.
Ik zeg:
“Ik heb het niet overwogen. Ik wist het gewoon.”
Ik begon niet opnieuw. Ik nam alles mee.
In Spanje ga ik vier jaar terug naar de schoolbanken.
Ik verdiep me grondig in leiderschap, psychologie, besluitvorming en innerlijke stabiliteit.
En ik ontdek hoeveel ik graag twintig jaar eerder had geweten.
Ik was er een betere jurist en Europarlementariër door geweest.
En waarschijnlijk een stuk gezelliger thuis.
Sinds 2005 begeleid ik ondernemers en professionals. Inmiddels zijn dat er meer dan 1.100.
En steeds opnieuw zie ik iets wat ik uit mijn eigen leven maar al te goed ken.
We denken dat de manier waarop we succesvol zijn geworden ook de manier is waarop we succesvol moeten blijven.
Hard werken. Veel dragen. Beschikbaar zijn. Zelf oplossen. Doorgaan.
Het werkt.
Daarom is het ook zo verrekte lastig om ermee te stoppen.
Nu werk ik met succesvolle vrouwen van 50+.
Ik geloof niets van het idee dat je na je 50e langzaam moet gaan afbouwen.
Je hebt eindelijk iets wat je op je 35e nog niet had.
Ervaring. Geld. Een netwerk. Reputatie. Mensenkennis. Zelfkennis. En meestal een uitstekend ontwikkelde bullshitfilter.
Je hebt eindelijk het kapitaal om groot te kiezen.
Je kunt nog een enorme professionele stap zetten. Meer verdienen. Een bedrijf bouwen. Besturen. Een boek schrijven. Internationaal werken. Iets neerzetten waar je ongelooflijk trots op bent.
En je wilt ook gezond ouder worden. Liefhebben. Reizen. Plezier maken. Er zijn voor je ouders, kinderen, kleinkinderen en vrienden.
Waarom zou het één het andere moeten kosten?
Wij zeggen in Nederland: “Je kunt niet alles hebben.” O nee? Waarom niet?
Je hebt niet die goede opleiding en bent niet dertig jaar aan het bouwen geweest om nu langzaam uit beeld te verdwijnen.
Ho even. Jij bent nog bezig.
Ik ga je niet vertellen wat je met de rest van je leven moet doen.
Dat zou nogal brutaal zijn. Zelfs voor mij.
Ik help je wel ontdekken wat jíj met al die jaren wilt doen en zorg dat je daar ook naar gaat handelen.
Ik luister naar wat je zegt.
En naar dat ene zinnetje waar je razendsnel overheen praat.
We kijken naar je werk, geld, gezondheid, liefde, familie, ambitie, vrijheid, plezier en alles wat jij nog wilt.
Alles mag op tafel.
Je hoeft bij mij ook geen keurige versie van jezelf mee te nemen. Daar hebben we allebei weinig aan.
Ik ken de buitenwereld én de binnenkant.
Ik ken succes van binnenuit.
Als internationaal bedrijfsjurist en vijftien jaar als Europarlementariër leerde ik hoe macht, invloed, verantwoordelijkheid en ambitie werken.
Ik weet ook hoe makkelijk je jezelf kunt kwijtraken terwijl de buitenwereld denkt dat het fantastisch met je gaat.
Ik heb mijn vak geleerd.
Na mijn politieke loopbaan ging ik vier jaar terug naar de schoolbanken voor leiderschap, psychologie, besluitvorming en innerlijke stabiliteit.
Geen weekendcursus met een kek certificaat.
Vier jaar.
Ik schrik niet snel.
Ik ken ziekte, angst, verlies, scheiding en opnieuw beginnen.
Ik weet ook hoe het voelt om een grote keuze te maken terwijl mensen van wie je houdt zich afvragen of je ze nog wel op een rijtje hebt.
Dat kan ik ze niet eens altijd kwalijk nemen.
Warm als het kan. Scherp als het moet.
Ik ben niet onpartijdig.
Ik sta aan jouw kant.
Niet aan de kant van je angst. Niet aan de kant van je status. Niet aan de kant van je overvolle agenda. En ook niet automatisch aan de kant van wat iedereen om je heen een uitstekend idee vindt.
Ik ga je niet eindeloos laten analyseren waarom je bent zoals je bent.
Je weet inmiddels behoorlijk veel over jezelf.
De interessante vraag is wat je met al die kennis gaat dóén.
- Wat wil je nog?
- Wat wil je houden?
- Wat is klaar?
- Waar wil je meer van?
- En welke keuze stel je uit omdat er iets op het spel staat?
Als je iemand zoekt die je vooral gelijk geeft, kan ik je een paar namen geven.
Mijn boek
In 1000 plaatsen, 1 thuis schreef ik over mijn leven. Over Angola, Beiroet, de jaren zeventig als alleenstaande moeder, mijn jaren als Europarlementariër, de Dalai Lama en opnieuw beginnen.
Het schrijven dwong me om van een afstand naar mijn eigen leven te kijken.
Daar kwam geen keurig afgerond levensverhaal uit.
Gelukkig maar.
Want één ding weet ik inmiddels zeker:
Je hoeft na je 50e niet opnieuw te beginnen.
Je neemt alles mee wat je in de jaren daarvoor hebt opgebouwd.
Ik deed dat op mijn 53e.
En ik was nog lang niet klaar.
Dat ben ik nog steeds niet.