En waarom dat nou het juiste was om te zeggen of te doen.
Ik had er een dagtaak aan.
Ik hield niet op voor de ander uitgeput het moede hoofd in de schoot legde en zuchtend zei:” Ja, Jessica, je hebt gelijk.”
En als ze het in hun hoofd haalden dat niet te zeggen, ging ik “gewoon” door met uitleggen.
Tot ze boos, stilletjes, gefrustreerd, wanhopig, van me wegslopen of wegrenden.
De eerstvolgende keer dat ik ze zag, begon ik weer opnieuw.
Maar…-gek he?- mensen begonnen me te mijden.
Tot een medewerker eindelijk haar moed verzamelde en eerlijk tegen me zei: “Gek worden we van dat uitleggen van jou.
Weet je, je wilt gewoon gelijk hebben. En dat noem jij uitleggen. Je bent super irritant.”
Eerst begreep ik er niets van en werd boos: "Ik leg toch alleen maar uit, dat is toch juist goed, communiceren.”
Ik ging uitleggen waarom ik uitlegde…
Pas geleidelijk aan begon het tot me door te dringen dat ik het gewoon niet kon hebben als iemand er een andere mening op na hield dan ik.
Ze dachten verkeerd en moesten net zo denken als ik.
Mijn manier van denken en problemen oplossen waren immers de juiste.
Vond ik.
Ik wilde gewoon mijn gelijk krijgen met al dat uitleggen.
Doodvermoeiend.
En niet alleen voor mij…
PS Die medewerker heeft het heel ver geschopt, is nog steeds een goede vriendin en ik ben haar eeuwig dankbaar.
En jij?
Herken je jezelf als "uitlegger" ?
Mijn cliënte Marlene was al vaker bij een sollicitatie afgewezen.
Ze was 54 en ze dacht steeds vaker dat het door haar leeftijd kwam.
Ze werd er knap moedeloos van.
En onzeker.
Terwijl ze kon bogen op een prachtige staat van dienst.
Laten we eerlijk zijn: leeftijdsdiscriminatie is een feit.
Niet officieel maar wel in de praktijk.
Ondanks recente wetgeving.
De "Wet gelijke behandeling op grond van de leeftijd bij de arbeid" geldt vanaf januari 2020.
Als het geen Europese verplichting was geweest, was hij er niet eens gekomen.
Weer een voorbeeld van Nederland als “Het Staphorst van Europa."
Daarom kijken "ze" wel mooi uit om openlijk te zeggen dat je "te oud" bent.
Maar herken je dit: "Hmmm, wij laten het u horen. Het gaat wel om een jong, dynamisch team."
Of zoiets…
Benadruk je wel zelfbewust je voordelen?
Vertel je over je (levens)ervaring en kennis?
Wijs je er op dat je eventuele kinderen groot zijn en dat 50+ , zoals uit allerlei onderzoek blijkt, veel minder ziekteverzuim kent, niet in het hoogseizoen op vakantie hoeft of niet vastzit aan vaste tijden?
Vertel je dat je jongere werknemers kunt coachen?
Daar heeft de werkgever zelf vaak niet aan gedacht.
Vergeet dat niet, dat is echt een groot voordeel!
Zo bouw je in de mind van je potentiële werkgever nadelen om tot voordelen.
Vertel je dat je graag nieuwe dingen leert?
Benadruk je voldoende je competenties voor de baan?
O ja, en zorg dat je LinkedIn profiel tot in de puntjes op orde is.
En zet er een goede professionele foto bij.
Praat nooit verontschuldigend over je leeftijd!
Ga oefenen voor de spiegel en/of met een vriendin.
Zet eerst al je argumenten goed op een rijtje en leer ze uit je hoofd.
En als je geen zelfvertrouwen en eigenliefde hebt, je jezelf klein houdt, je lijdt aan zelfonderschatting , je je een slachtoffer voelt of niet jezelf durft te zijn?
Sorry.
Dan kun je voor de spiegel gaan oefenen tot je een ons weegt.
Of je nu 34 bent, 44 of 54.
Dan boek je geen resultaat.
Neem dan als de wiedeweerga een Power coach (mij dus…) en vind je kracht en eigenwaarde!
Je bent 50+.
So what?
Laat je niet van de wijs brengen, blijf focussen op de functies waarin je kennis en ervaring hebt.
En word vooral niet zuur als het even tegenzit.
Hou vol!
Veel succes!