Kun je dit idee doortrekken naar "vrouwen op de werkvloer"?
Verwachten wij te veel steun, quota, voorkeursduwtjes en begrip?
En als dat naar onze smaak te weinig is, zijn we dan "fundamenteel ontevreden en wantrouwig of haken we af"?
Vinden we dat we als vrouwen recht hebben op een speciale behandeling en is het "hun schuld" als het ons niet lukt door te breken naar die fijne baan met impact, invloed en voldoening?
Niet lang geleden stond je er alleen voor.
Je "dealde" zelf maar met de stereotype witte mannencultuur, met kleineren en tegenwerking.
Luctor et emergo- ik worstel en kom boven.
Of je zonk.
VAREN EN VERTROUWEN WE TE WEINIG OP EIGEN KRACHT?
Wachten we niet teveel tot de wereld verandert en vertikken we het naar onszelf te kijken, onszelf van onze beperkende gedachten te ontdoen en onze eigen kracht te leren kennen?
Is al die aandacht voor de vrouw -andere minderheden laat ik er, met excuses, even buiten- doorgeslagen of juist een goede ontwikkeling?