Na een maand weten ze het antwoord.
Na een maand of twee, drie voelen ze zich niet meer eenzaam en onbegrepen.
Mijn cliente Emmie zei:"Onlangs had ik een situatie waarin ik me denk ik wel eenzaam voelde, maar meer nog onbegrepen en niet in mijn kracht gezet.
Leidinggeven doe ik vanuit gevoel, ik sta aan en voel wat er in de groep gebeurt.
Ik voel en sta daarna vragen (individueel aan het team of in de groep) om te toetsen bij mensen wat volgens hen de situatie was/is en hoe we samen verder willen.
Toch wel vaak merk ik dat open over je gevoel zijn, wordt afgedaan als je moet je dingen niet aantrekken, niet zo emotioneel zijn of erger nog: ik heb van dat soort dingen geen last hoor!
Ik ben gestopt met uitleggen dat ik er geen last van heb, maar dat ik iets gevoeld heb in de groep dat een vervolg verdient.
Ik ben gestopt met uitleggen dat ik de dingen mij niet persoonlijk aantrek.
En wat als dat wel zo zou zijn, wat dan nog, ik sta graag als mens open voor anderen en doe graag iets met wat anderen zeggen.
Maakt dat mij dan een slechte leider?
Waarom voel ik mij dan eenzaam, onbegrepen?
Omdat het voelt alsof ik bij elk stapje vooruit, namelijk leidinggeven vanuit gevoel en mensen vanuit gevoel in hun kracht zetten, weer een stapje achteruit is, namelijk proactief tegen de stroming in zwemmen.”
Herken je dit en hoe ga jij hier mee om?