"Meisje, je zult nooit meer kunnen lopen."
Ik was 19 en tweedejaars student rechten.
De lol kon niet op.
Een collegezaal had ik nog niet vaak van binnen gezien.
Want ik tenniste fanatiek, ten minste 10 uur per dag, 90% prof.
Toen, op mijn brommer op weg naar de zoveelste tenniswedstrijd, sloeg het noodlot toe.
Ik knalde tegen een dronken autobestuurder op die op de verkeerde weghelft zat.
Ruim een jaar ziekenhuis volgde, daarna een jaar revalidatiecentrum.
Lopen kon ik nog steeds niet maar ik gaf de moed niet op.
Tot …de artsen me vertelden dat het einde verhaal was en ze niks meer voor me konden doen.
Ik droop af in mijn rolstoel.
In die tijd had niemand me moeten vertellen dat deze ervaring "goed voor me was.”
Toch bleek deze tijd uiteindelijk een zegen te zijn.
Ik heb geleerd mijn angsten te confronteren en los te laten.
Is mijn leven voorbij als ik nooit meer kan lopen?
Waar gaat het uiteindelijk om in je leven?
Ik ben weer gaan studeren.
Plat liggend in bed, heb ik alle tentamens gedaan.
Met een scherm om het bed – op zaal met 25(!) andere vrouwen,- kwamen de professoren tentamens afnemen.
Zonder dat ongeluk had ik geen mooie carriere gemaakt en misschien tennisballen verkocht.
De slechte relatie met mijn ouders werd beter
Ik genoot van dat nieuwe contact en we konden veel rechtzetten.
Ik leerde levenslessen van al die vrouwen op zaal.
En heel veel over mannen…
Ik leerde verder te kijken dan ras, afkomst en uiterlijkheden.
Ik leerde de slachtofferrol los te laten, niet zielig te zijn en door te zetten.
Ik leerde dat in een rolstoel zitten geen ramp is en ik snapte wat mensen met een handicap nodig hadden.
Die kennis gebruikte ik later in de politiek.
En nog veel en veel meer…
Twee jaar later behaalde ik mijn doctoraal, lopend.
Heb jij ook rampen meegemaakt die je achteraf voor geen goud had willen missen?