Karin was een stuk zekerder over zichzelf en zei nog wat aarzelend: "Tegenwoordig mag ik mezelf wel, vroeger was ik mijn eigen vijand."
Ze was een week op mijn Spaanse centrum.
Dit was de afsluiting van een bij mij gevolgd halfjaar traject
Haar doel was haar innerlijke zekerheid terug te vinden en een bloeiende carrière op te zetten.
Ze schudde haar korte koppie met mooi bruin haar met lichtjes erin: "Maar, Jessica, ik ben er nog niet."
Ik zei niets.
Even stonden we in een stille omhelzing.
Die dag gingen we naar mijn mooie wilde plek in de bergen, we wandelden, deden yoga, lachten, leerden elkaar beter kennen.
Weer thuis, maakte Huib, mijn super kok, een heerlijke maaltijd op het buitenterras.
Karin werd steeds stiller.
Opeens duwde ze met kracht haar stoel naar achter en stond op.
Het schrille geschraap van de stoel over de tegels overstemde het geroezemoes van de gesprekken en het geluid van de krekels.
Het werd magisch stil.
Iedereen keek naar haar, hoe ze daar stond, rechtop en met flikkerende ogen.
"Weten jullie," zei ze met krachtige stem, "Ik ben precies goed zoals ik ben."
Ze haalde diep adem, bracht haar linkerhand naar haar hoofd en trok met een ruk het pruikje van haar hoofd.
"Dit ding heb ik 32 jaar gedragen, dag en nacht.
Het is mooi geweest.
Nu ben ik het spuugzat!
Ik mag zijn wie ik ben, van binnen en van buiten."
Een paar maanden later solliciteerde ze op een mooie nieuwe baan en kreeg de baan.
Toeval?