Op elk schoolplein is ze vertegenwoordigd.
Word je/werd je boos of geïntimideerd?
Wakkert dat je schuldgevoel aan?
Laat je je daardoor een rotgevoel aanpraten?
JE KUNT HET OOK ANDERS ZIEN.
Hebben de moeders die jou terechtwijzen met hun (goedbedoelde?) opmerkingen, zelf wel het gevoel een vrije keuze te hebben gemaakt.
Of hebben ze spijt van hun keuze.
Zeker is dat het ergens schuurt.
Anders ga je niet blaffen.
Mijn hondje Chula blaft alleen bij onraad.
Ze blaft alleen als ze bang of onzeker is.
Jij met je vastbesloten tred en voltijdbaan bent geen prettige spiegel om in te kijken.
Voor de moeders van de schoolplein terreur groep dan.
Die je "op je plek" willen zetten.
Je kunt het ook anders zien.
Dat is jouw keuze.
Je kunt ook mild naar ze kijken, met inlevingsvermogen.
Niet gaan uitleggen en verdedigen.
Niet binnenhalen wat ze zeggen.
Het bij hen laten.
Dat geeft lucht en bespaart je een schuldcomplex.
WANT JE GEEFT JE MACHT NIET MEER WEG.
En dan hoef je niet terug te blaffen.