We hadden het over heel iets anders.
Belangstellend wachtte ik af.
Ze liep al lang rond met de vraag waarom ze zichzelf zo lang ondergeschikt had gemaakt aan haar gezin, terwijl ze heel ongelukkig werd van haar "kleine deeltijdbaantje."
"En mijn volwassen kinderen vertellen me nu dat ik destijds heel ongeduldig en vaak kribbig was", had ze me verteld.
Ze hadden ook gezegd:"Mam, waarom ga je niet meer werken, dan ben je veel liever."
Maar dat geloofde ze niet. "Nee, dat hebben ze nooit gezegd.
"Of ik ben het vergeten", zei ze bedremmeld.
Uitvoerig ging ze me uitleggen hoe ze destijds tot haar besluit was gekomen:
"We zeggen dat in ons land vrouwen en mannen gelijk zijn.
Dat zal boven de wateroppervlakte misschien zo zijn, maar er zit een hele grote IJSBERG onder die niemand bespreekbaar maakt.”
Ze struikelde over haar woorden, terwijl ze doorging over de vroegere rol van de vrouw, met veel historische uitleg. En over mannelijk denken dat centraal stond.
Tot het moment kwam dat ze haar schouders ophaalde en zei: “Tja, dat weten we zo langzamerhand wel.
Daar kan ik me niet langer achter verschuilen.
Het moet maar eens afgelopen zijn met die oude rolpatronen en ideeën.
Ik ben er klaar mee!
Ik wil een beter voorbeeld geven”, besloot ze.
Ze is nu een voorbeeld voor de vrouwen in haar organisatie.
Ze helpt ze om op een nieuwe manier, zonder die oude overtuigingen en rolpatronen, naar hun eigen werk, behoeften en positie te kijken.
Ik geloof niet in “wij arme vrouwen.
Ik geloof er wel in wat we zelf anders kunnen doen om het verschil te maken.
En jij?