Telkens als ik de foto tegenkom die onze ontmoeting vastlegde is ben ik ontroerd.
Heel af en toe gebeurt het dat je elkaar "herkent" en een onverklaarbare verbondenheid voelt.
Geboren in New York in een Litouws- joods gezin, speelde hij tijdens de Tweede Wereldoorlog vaak voor geallieerde soldaten en in 1945 trad hij samen met Benjamin Britten op voor de bevrijde gevangenen van Bergen-Belsen.
Lang voor ik hem ontmoette had ik al grote bewondering voor zijn ziel doorborende muziek.
Maar ook voor de mens die hij was.
Hij was de eerste joodse musicus die na de Holocaust in Duitsland ging optreden.
"Vergeven is de weg" zei hij.
Volgens hem was de Europese Unie "het grootste vredesproject dat ooit heeft bestaan en zal bestaan."
Juist in deze dagen denk ik vaak aan die uitspraak terug.
Ook vertelde hij dat hij elke dag aan yoga deed en mediteerde.
"Dit bevrijdt me van mijn fysieke en mentale problemen en brengt me bij mijn ware ik. Ik word er gelukkig van."
Het is geen toeval dat ik niet veel later opleidingen voor yoga en meditatie ben gaan volgen.
Hij sloot ons gesprek af met een anekdote.
Vlak daarvoor had iemand voor de zoveelste keer tegen hem gezegd:" Ik zou mijn leven geven om zo viool te kunnen spelen."
Hij had geknikt en geantwoord: "Dat heb ik ook gedaan."
Een jaar later is deze grote man overleden.
Sindsdien volg ik zonder compromis mijn passies.