Als ik op een middag in een restaurantje van het Europees Parlement in Straatsburg een snelle lunch gebruik met Ien van den Heuvel, een zeker twintig jaar oudere collega van de PvdA, zegt ze knipogend: ”Macht werkt erotiserend.”
Na deze uitspraak begint ze uitgebreid te flirten met een jonge Griekse god die aan ons tafeltje een praatje komt maken.
Hij flirt enthousiast terug.
Ik vraag me af of ze gelijk heeft en hij dit niet zou doen als zij geen belangrijke functie had.
Het ligt meer voor de hand dat zulke mannen aandacht geven aan de vele mooie en jonge tolken, Europese ambtenaren, secretaresses en persoonlijk assistentes die om ons heen zitten.
Vrouwelijke Europarlementariërs zijn bijna allemaal stokoud.
Zeker vijftig.
Meestal goed geconserveerd.
Maar desalniettemin oud.
En ze hebben allemaal sjans.
Nu weet ik waarom.
Een dag later zit ik in de taxi met een oudere in haar land beroemde Italiaanse collega, Vera Scarcialupi.
Een prachtige vrouw.
Ze zegt: ”Jouw tijd komt nog.
Ik kan kiezen wie ik wil.
Ik ben vrij en hoef niet meer praktisch te zijn.
Geld verdien ik zelf genoeg en kinderen zijn een gepassioneerd station.“
Het lijkt of ze me bemoedigend aankijkt.
Is dat in Nederland ook zo, vraag ik me af…
Fragment uit mijn boek “1000 plaatsen 1 thuis."