Vergeet het maar.
Ze kijken naar je voorbeeld en doen dat na.
Ze kijken naar je daden, ze zien alles, hoe je omgaat met je partner, hoe je omgaat met stress, of jij over je heen laat lopen, of jij angstig bent of jij liegt of je fouten toegeeft.
Vul maar in…
En dat doen ze na.
Kinderen luisteren niet naar je woorden, maar kijken naar wat je doet en hoe je het doet.
Dat doen ze na. (Ja ik weet dat ik dat nu al voor de 3e keer zeg)
Als jij op je werk bijvoorbeeld constant bang bent om fouten te maken, perfectionist of onzeker bent over jezelf, ben je ook zo thuis.
Je kinderen kijken ernaar en doen het na.
En sorry, je mooie verhalen over in jezelf geloven en zeggen wat je voelt, horen ze niet.
Ze kijken hoe jij het doet, of jij in jezelf gelooft, echt zelfvertrouwen hebt en doen dat na.
Ze nemen het op in hun systeem.
Herinner jij je nog hoe je vroeger alles van je ouders als zoete koek in je opnam?
Je hebt er nog altijd last van.
Ik weet trouwens best dat je vast ook veel goede dingen van je ouders hebt overgenomen, hoor.
En dat doen jouw kids ook van jou.
Zeker weten.
Maar ik heb het nu even over het "slechte" voorbeeld dat je misschien ook geeft.
Als je kinderen bijvoorbeeld het gevoel hebben wel fouten te mogen maken, omdat ze dat bij jou zien, help je ze vrije mensen te worden.
Vrije mensen die zich later veilig genoeg voelen om hun hand op te steken en te zeggen:" Ik heb een fout gemaakt" of "Ik heb hulp nodig."
Dus is het egoistisch om geld en tijd te nemen om te werken aan jouw persoonlijke groei?
Nee, je kinderen zullen je er later dankbaar voor zijn.