Iedereen vond haar aardig.
Ik niet.
Ik kreeg rode pukkels van haar.
En hartkloppingen.
Ik vond haar stinkend vervelend.
Eigenwijs, oppervlakkig, altijd maar het hoogste woord.
Als een bulldozer ging ze over andermans gevoelens heen.
Vond ik.
Het werd zo erg dat ik besloot niet meer aan dat leuke groepje waar ik haar steeds tegenkwam mee te doen.
De flits van inzicht kwam toen ik aan het mediteren was.
Voor mij is dat simpelweg even stilzitten en NIET doen.
Dat doe ik stelselmatig elke dag tien minuten.
Super nuttig en fijn.
Opeens wist ik het!
ZE DEED ME AAN MIJN MOEDER DENKEN.
Telkens weer deed ze me aan mijn moeder denken.
In mijn geval was dat niet fijn.
En dat niet alleen, ik zag trekken in haar die ik in mezelf (en mijn moeder?) afwees.
Dus toch nog onopgeruimde business…
Ik heb Liesbeth uitgenodigd voor een wijntje en alles aan haar uitgelegd.
Ze snapte me en voelde zich niet beledigd.
We zijn zelfs vriendinnen geworden, Liesbeth en ik.
Mensen die je ergeren, waar jij je aan irriteert zijn vaak je beste leermeesters!
Als je in die spiegel durft te kijken…