Heb jij dat ook?
Al die verplichtingen waar je als een berg tegenop ziet?
Mijn hele leven "moet" ik van alles.
Ik moet dinertjes geven van liefst 4 gangen. Met gepoetst zilver en een mooi gestreken tafelkleed.
Ik moet het allerleukste verjaarspartijtje geven.
Ik moet pannenkoeken bakken op school ( ik haat dat!).
Ik moet geduldig zijn, empathisch, zorgzaam, er altijd leuk en verzorgd uitzien, een gezellig en opgeruimd huis hebben dat nog schoon is ook.
En dan nog mijn werk.
Daar mogen ze thuis geen last van hebben.
Het sokkenmandje moet gevuld zijn.
Ik mag niet moe zijn en moet leuke verhalen vertellen en geen ellende.
"Je wil zelf toch zo graag werken? Nou dan!", zeg ik tegen mezelf in mijn hoofd.
Ik moet een leuke vriendin zijn, sporten, belezen zijn zodat ik gezellig en interessant mee kan praten, een partner zijn die mooie lingerie draagt en altijd aantrekkelijk is ,een lieve dochter die ruim de tijd neemt om langs te komen, een fijne schoondochter.
En vul jij maar in wat je allemaal nog meer moet…
MOET DAT ALLEMAAL ECHT?
VAN WIE DAN?
VAN JEZELF!
Die enorme druk leg je jezelf op!
Ga eens opruiming houden!
Ik heb mijn schoonmoeder gevraagd of we onze taartjes samen eens in de maand zouden gaan eten.
Ze knikte opgelucht: "Eerlijk gezegd, nu je het vraagt, is het wel heel vaak.
Maar ik durfde niets te zeggen, omdat ik dacht dat jij dat heel graag wilde."
Ik heb mijn partner verteld dat mijn werk lang niet altijd zo leuk was als ik het deed voorkomen.
Hij knikte opgelucht:" Fijn, schat, ik durfde zelf ook niet meer mijn ellende op tafel te leggen, omdat jij altijd zo positief bent."
Ik praatte met de vrienden en zei:" Kunnen we die etentjes wat simpeler maken?"
Ze knikten opgelucht. "Ik word altijd benauwd na weer zo´n perfect dinertje bij jou en word al zenuwachtig bij het idee dat ik jullie terug moet vragen en ook zulke mooie dingen op tafel moet zetten."
O ja, we hebben ook afspraken gemaakt over de verjaarspartijtjes en ik bak geen pannenkoeken meer.
Ik hoef niet meer perfect te zijn.
Wat een opluchting!