Geen groei in de comfort zone, dat weten we best.
Waarom blijven we er dan hangen?
Omdat het er zo warm, gezellig en vertrouwd is.
Natuurlijk, daarom noemen we het comfort zone.
Maar je wilt toch ook groeien?
En impact maken.
En invloed hebben.
En meer betekenisvol werk.
En erkenning.
Dan is het tijd buiten de lijntjes te kleuren.
Dan doe of zeg jij iets dat je normaal niet doet.
Dan zeg je dat je die promotie of opleiding wilt.
Dan…Ja, dat!
Vanmorgen vertelde iemand me dat ze, na een afwijzing door haar manager, naar de directeur was gestapt.
Dat had ze haar manager wel verteld.
Ze nam een risico, kleurde buiten de lijntjes.
Met in dit geval goed resultaat.
En als zoiets minder goed uitpakt, ga je dan dood?
Buiten je routine gaan is hard werken.
Losbreken uit gewoontes is hard werken.
Iris van Bennekom, die al 35 jaar in de zorg werkt en nu Voorzitter is van het College Specialismen Verpleegkundige vertelde me:
"Vrouwen moeten wel geholpen willen worden.
Lange jaren heb ik geobserveerd hoe velen niet geholpen willen worden.
Als puntje bij paaltje komt deinzen ze terug voor die grotere stoel.
Ze zijn bang uit hun sociale comfort zone te komen.
Vaak onbewust zijn ze bang er niet meer bij te horen.
Familie, oude schoolvriendinnen die een mening over je hebben…"
Ik snap dat wel.
Voor een stukje is het afscheid nemen.
Ik denk dat iedereen dat wel herkent.
Het voelt alsof je gewonnen en verloren hebt.
In mijn 2e baan keek ik vaak verlangend naar de gezelligheid van ex collega´s waarover ik nu "de baas moest spelen."
Ja, geen groei in de comfort zone, geen comfort in de groeizone.
Maar weet je, die groeizone wordt na een tijdje weer comfort zone en dan kun je weer prima omgaan met die oud collega´s.
En familie en vrienden raken ook gewend aan je nieuwe status.
Als je het 1 keer hebt aangedurfd is de volgende keer makkelijker.
Tenminste, zo werkte het bij mij.