Maar ik kan altijd stil zijn.
Ik word niet boos. Ik word afstandelijk.
Vrede hebben is beter dan een punt bewijzen.
Ik hoef geen ruzie te winnen van iemand die denkt altijd gelijk te hebben.
Genieten van alleen zijn is mijn soort geluk.
Het hoeft niet bruisend en luid te zijn.
Ik geniet van rustige momenten alleen en ik geniet van lekker lachen met goede mensen.
Ik hou van het leven. Ik geniet van waar ik vandaag ben en ik hou van waar ik naartoe ga.
Ik heb een kleine vriendenkring die me begrijpt in plaats van in grote kringen te zitten waar ik mezelf elke keer moet verklaren.
Ik hou meer van mensen die me confronteren met pijnlijke waarheden dan me troosten met versierde leugens.
Ik glimlach naar kritiek. Zo leer ik het. Zeg me dat ik het mis heb en je verdient mijn respect.
Ik ben graag met mensen waar ik vals, gek, irrationeel en humeurig kan zijn en ze nog steeds het beste in me zien.
Mensen die van me houden en me accepteren zoals ik ben en nog steeds willen dat ik met hen meegroei.
Het zijn mijn mensen. Ze zijn mijn stam.