Mijn cliënte Jacqueline noemde zichzelf een “zorgmuts.”
En stiekem was ze daar best trots op.
Maar ze stevende af op een fikse oververmoeidheid en zelfs een burn-out.
En dat wilde ze nu ook weer niet.
Dan kun je niemand meer helpen…
We onderzochten hoe het kwam dat ze iedereen op de 1e plaats zette, behalve zichzelf.
Toen ze dat in de gaten had- we gingen op zoek in de coachings- , wilde ze leren duidelijk te zijn over haar grenzen.
Dat vond ze heel ongemakkelijk en doodeng.
Na een tijdje vallen en opstaan lukte het haar assertief en respectvol naar anderen te communiceren.
Ze voelde zich reuze opgelucht toen ze ontdekte dat de wereld niet verging als ze haar grenzen stelde..
Ze leerde 'nee' te zeggen wanneer dat nodig was.
Ze leerde specifieke parameters in te stellen voor wat ze bereid was te doen.
Ze begon prioriteit te geven aan zelfzorg: tijd vrijmaken voor dingen die haar vreugde en voldoening gaven, evenals het zorgen voor haar basisbehoeften zoals slaap, lichaamsbeweging en voeding.
Ze leerde "ja" tegen zichzelf te zeggen.
Gezonde grenzen stellen houdt in dat je "ja" zegt tegen je eigen behoeften en verlangens.
Dit betekent prioriteit geven aan je eigen doelen en waarden, zelfs als dat betekent dat je anderen moet teleurstellen.
Niet alleen kreeg ze de felbegeerde promotie.
Ook haar man en kinderen waren dolblij met de nieuwe Jacqueline 2.0.
En ik, als haar coach en mentor, was apetrots op haar.
𝗤𝗨𝗘𝗦𝗧𝗜𝗢𝗡: Durf jij je eigen doelen en waarden voorop te stellen?
En zo nee, hoe komt dat?